ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΗ ΜΑΜΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ: Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗ ΦΩΝΑΖΟΥΝ «ΦΑΛΑΙΝΑ» - ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΤΗ ΒΟΗΘΗΣΩ

«Κάθε μέρα γυρίζει από το σχολείο και κλαίει. Τη φωνάζουν “φάλαινα”, γελάνε μαζί της και πλέον δεν θέλει να πηγαίνει σχολείο. Τη βλέπω να χάνει τη χαρά της, να κλείνεται στον εαυτό της και δεν ξέρω τι να της πω για να την κάνω να νιώσει καλύτερα. Πόσο μπορεί να αντέξει ένα παιδί;»

Το μήνυμα αυτής της μητέρας δεν είναι απλώς μια ακόμη ιστορία σχολικής κοροϊδίας. Είναι η αγωνία ενός γονιού που βλέπει καθημερινά το παιδί του να πληγώνεται και αισθάνεται ότι δεν μπορεί να το προστατεύσει.

Γιατί το «φάλαινα» μπορεί για εκείνον που το λέει να είναι «μια πλάκα». Για το παιδί που το ακούει κάθε μέρα, όμως, μπορεί να γίνει μια λέξη που κολλάει πάνω του και αρχίζει να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό του.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να λέμε «παιδιά είναι, θα περάσει».

Όχι. Δεν είναι πάντα απλώς ένα πείραγμα.

Όταν ένα παιδί στοχοποιείται επανειλημμένα εξαιτίας της εμφάνισης ή του σώματός του, όταν γελούν μαζί του, όταν το περιμένει κάθε πρωί ο φόβος του «τι θα μου πουν σήμερα», τότε μιλάμε για μια κατάσταση που χρειάζεται σοβαρή αντιμετώπιση.

Το πιο επικίνδυνο ίσως δεν είναι καν η ίδια η προσβολή. Είναι αυτό που μπορεί να αρχίσει να λέει το παιδί στον ίδιο του τον εαυτό.

«Μήπως είμαι όντως άσχημη;»

«Μήπως όλοι με βλέπουν έτσι;»

«Μήπως πρέπει να αλλάξω για να με αποδεχτούν;»

«Μήπως φταίω εγώ;»

Και εκεί βρίσκεται η μεγάλη μάχη.

Γιατί ένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει πιστεύοντας ότι η αξία του μετριέται από το βάρος του, την εμφάνισή του, τα ρούχα του ή την αποδοχή των συμμαθητών του.

Η μητέρα, όσο και αν θέλει να πάρει το παιδί της αγκαλιά και να του πει «μην τους ακούς», χρειάζεται να κάνει και κάτι ακόμη: να το ακούσει πραγματικά.

Να μην υποτιμήσει αυτό που αισθάνεται. Να μην πει «μη δίνεις σημασία». Να του δείξει ότι το πιστεύει, ότι το παίρνει στα σοβαρά και ότι δεν είναι μόνο του.

Παράλληλα, το σχολείο δεν μπορεί να παραμένει θεατής. Όταν ένα παιδί υποφέρει καθημερινά, η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται αποκλειστικά στην οικογένεια. Χρειάζεται επικοινωνία με τους εκπαιδευτικούς και τη διεύθυνση και συγκεκριμένη αντιμετώπιση της συμπεριφοράς.

Και κάτι ακόμη, ίσως το πιο σημαντικό:

Δεν πρέπει να ζητήσουμε από το παιδί να αλλάξει το σώμα του για να σταματήσουν οι άλλοι να το κοροϊδεύουν.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένα παιδί δεν μοιάζει με τα πρότυπα που κάποιοι θεωρούν «ιδανικά».

Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να κάνουν ένα άλλο παιδί να ντρέπεται για το σώμα του.

Κάθε παιδί αξίζει να πηγαίνει στο σχολείο χωρίς φόβο. Να γελάει, να παίζει, να κάνει λάθη, να μαθαίνει και να μεγαλώνει χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει καθημερινά να απολογείται για το ποιο είναι.

Και στους γονείς που βρίσκονται σε αυτή τη θέση, ίσως χρειάζεται να πούμε κάτι απλό:

Το παιδί σας δεν χρειάζεται να γίνει διαφορετικό για να σταματήσει ο εκφοβισμός. Χρειάζεται να ξέρει ότι έχει δίπλα του ανθρώπους που θα το ακούσουν, θα το προστατεύσουν και δεν θα το αφήσουν να πιστέψει τα λόγια εκείνων που το πληγώνουν.

Γιατί μια λέξη μπορεί να ειπωθεί σε δύο δευτερόλεπτα.

Αλλά η πληγή που αφήνει μπορεί να χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο για να κλείσει.