ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ: ΤΑ 7 ΤΡΟΦΙΜΑ ΜΕ ΜΟΥΧΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

Η μούχλα στο φαγητό δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να εντοπιστεί όσο ένα πράσινο ή λευκό χνούδι στην επιφάνεια. Σε αρκετές τροφές μπορεί να έχει ήδη προχωρήσει στο εσωτερικό, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις ορατή αλλοίωση μπορεί να είναι μόνο ένα μικρό μέρος του προβλήματος.

Γι’ αυτό και το «κόβω το σημείο και τρώω το υπόλοιπο» δεν είναι ασφαλής πρακτική για όλα τα τρόφιμα. Η υγρασία και η υφή του τροφίμου καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό πόσο εύκολα μπορεί να εξαπλωθεί η μούχλα κάτω από την επιφάνεια.

1. ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΑΡΤΟΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ

Το ψωμί είναι ένα από τα τρόφιμα στα οποία η μούχλα μπορεί να εξαπλωθεί πέρα από το σημείο που βλέπουμε.

Αυτό σημαίνει ότι αν εμφανιστεί ένα μικρό πράσινο, μπλε ή λευκό σημείο σε μια φέτα, δεν αρκεί να κόψουμε μόνο το συγκεκριμένο κομμάτι. Οι οδηγίες του USDA συνιστούν να απορρίπτονται ψωμί και αρτοσκευάσματα όταν εμφανίζουν μούχλα.

Ο λόγος είναι ότι οι λεπτές «ρίζες» της μούχλας, οι οποίες δεν είναι ορατές με γυμνό μάτι, μπορούν να έχουν διεισδύσει βαθύτερα στο τρόφιμο.

2. ΜΑΛΑΚΑ ΦΡΟΥΤΑ

Φράουλες, ροδάκινα, σταφύλια, μούρα και άλλα μαλακά φρούτα μπορούν να παρουσιάσουν πρόβλημα πριν γίνει αντιληπτό σε όλο το εσωτερικό τους.

Όταν ένα φρούτο έχει αρχίσει να σαπίζει ή να μουχλιάζει, η αλλοίωση μπορεί να προχωρήσει στη μαλακή σάρκα. Το USDA συστήνει, όταν υπάρχουν μουχλιασμένα φρούτα μέσα σε ένα δοχείο, να απορρίπτονται τα συγκεκριμένα φρούτα και όσα ακουμπούν άμεσα σε αυτά. Τα υπόλοιπα πρέπει να ελέγχονται προσεκτικά και να πλένονται, εφόσον δεν παρουσιάζουν σημάδια μούχλας ή υπερβολική μαλάκυνση.

3. ΜΑΛΑΚΑ ΤΥΡΙΑ

Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Τυριά όπως το Brie, το Camembert, το Roquefort και το Gorgonzola αποτελούν ειδική περίπτωση, καθώς συγκεκριμένες μούχλες χρησιμοποιούνται σκόπιμα στην παραγωγή τους.

Αν όμως εμφανιστεί μη αναμενόμενη μούχλα σε ένα μαλακό τυρί που κανονικά δεν πρέπει να έχει, η ασφαλέστερη επιλογή είναι να απορριφθεί ολόκληρο το προϊόν. Η μούχλα μπορεί να έχει εξαπλωθεί κάτω από την επιφάνεια χωρίς να είναι ορατή.

Αυτό διαφέρει από τα σκληρά τυριά, στα οποία υπάρχουν διαφορετικές οδηγίες.

4. ΜΑΡΜΕΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΖΕΛΕ

Ένα μικρό σημείο μούχλας στην επιφάνεια μιας μαρμελάδας μπορεί να φαίνεται εύκολο να αφαιρεθεί με ένα κουτάλι.

Ωστόσο, οι μαρμελάδες και τα ζελέ είναι υγρά και μαλακά τρόφιμα και η μούχλα μπορεί να έχει προχωρήσει κάτω από την επιφάνεια. Γι’ αυτό το USDA συνιστά την απόρριψή τους όταν εμφανίζουν μούχλα, αντί για απλή αφαίρεση του ορατού σημείου.

5. ΜΑΛΑΚΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ

Ντομάτες, αγγούρια και άλλα λαχανικά με υψηλή περιεκτικότητα σε νερό μπορούν να εμφανίσουν μούχλα σε ένα μικρό σημείο, ενώ η αλλοίωση έχει ήδη επηρεάσει μεγαλύτερο τμήμα του τροφίμου.

Όσο πιο μαλακό και υγρό είναι ένα τρόφιμο, τόσο λιγότερο ασφαλές είναι να θεωρούμε ότι το πρόβλημα περιορίζεται μόνο στην επιφάνεια.

Αντίθετα, ορισμένα πιο σκληρά και συμπαγή λαχανικά μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να διασωθούν με βαθύ κόψιμο γύρω και κάτω από το σημείο της μούχλας. Αυτό όμως δεν αποτελεί γενικό κανόνα για όλα τα προϊόντα.

6. ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ

Εδώ υπάρχει μια διαφορετική διάσταση: ορισμένες μούχλες μπορούν να παράγουν μυκοτοξίνες, δηλαδή ουσίες που μπορεί να παραμείνουν στο τρόφιμο και δεν είναι απαραίτητα αντιληπτές από τη γεύση ή την όσφρηση.

Η FDA επισημαίνει ότι τρόφιμα όπως τα δημητριακά, τα αποξηραμένα φασόλια, τα αποξηραμένα φρούτα, ο καφές, τα φιστίκια και ορισμένοι ξηροί καρποί είναι μεταξύ εκείνων που μπορεί να προσβληθούν από μύκητες οι οποίοι παράγουν μυκοτοξίνες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε σακουλάκι ξηρών καρπών ή κάθε δημητριακό κρύβει κίνδυνο. Σημαίνει όμως ότι ένα τρόφιμο με εμφανή μούχλα ή ύποπτη αλλοίωση δεν είναι καλή ιδέα να καταναλώνεται.

7. ΜΑΓΕΙΡΕΜΕΝΑ ΦΑΓΗΤΑ ΚΑΙ ΥΠΟΛΟΙΠΑ

Μερικές φορές η μούχλα εμφανίζεται σε φαγητά που έχουν μείνει αρκετές ημέρες στο ψυγείο. Μπορεί να αφορά μαγειρεμένα ζυμαρικά, ρύζι, σάλτσες, λαχανικά ή άλλα έτοιμα φαγητά.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η καλύτερη πρακτική είναι να μην αφαιρείται απλώς το σημείο της μούχλας και να καταναλώνεται το υπόλοιπο. Τα μαλακά και υγρά τρόφιμα επιτρέπουν στη μούχλα να εξαπλώνεται ευκολότερα κάτω από την επιφάνεια.

Επιπλέον, η απουσία ορατής μούχλας δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση ασφάλειας. Η FDA επισημαίνει ότι ορισμένοι παθογόνοι μικροοργανισμοί μπορούν να προκαλέσουν τροφιμογενή νόσο χωρίς το τρόφιμο να φαίνεται, να μυρίζει ή να έχει γεύση αλλοιωμένη.

ΠΟΙΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ;

Δεν χρειάζεται να πετάμε αυτομάτως κάθε τρόφιμο επειδή έχει ένα μικρό σημείο μούχλας.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με το USDA, σε ορισμένα σκληρά τυριά, όπως το Cheddar, μπορεί να αφαιρεθεί η μούχλα κόβοντας τουλάχιστον περίπου 2,5 εκατοστά γύρω και κάτω από το σημείο, χωρίς να έρθει το μαχαίρι σε επαφή με τη μούχλα.

Αντίστοιχα, ορισμένα σκληρά, συμπαγή φρούτα και λαχανικά μπορούν υπό προϋποθέσεις να διασωθούν με βαθύ κόψιμο. Όμως αυτό δεν ισχύει για μαλακά, υγρά τρόφιμα όπως ψωμί, μαλακά τυριά, μαρμελάδες και μαλακά φρούτα.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΤΗ ΜΟΥΧΛΑ;

Η ορατή μούχλα είναι μόνο το τμήμα που μπορούμε να δούμε. Σε ορισμένα τρόφιμα, οι μικροσκοπικές δομές του μύκητα μπορούν να εισχωρήσουν βαθύτερα.

Επιπλέον, συγκεκριμένοι μύκητες μπορούν να παράγουν μυκοτοξίνες. Η FDA αναφέρει μεταξύ άλλων τις αφλατοξίνες, την πατουλίνη, την ωχρατοξίνη Α, τις φουμονισίνες και άλλες μυκοτοξίνες. Η παρουσία τους εξαρτάται από το είδος του μύκητα, το τρόφιμο και τις συνθήκες καλλιέργειας και αποθήκευσης.

Επομένως, δεν είναι σωστό να θεωρούμε ότι κάθε μούχλα είναι δηλητηριώδης, αλλά ούτε και ότι μπορούμε πάντα να την αφαιρέσουμε επιφανειακά και να συνεχίσουμε να τρώμε το τρόφιμο.

ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ

Όσο πιο μαλακό, υγρό και πορώδες είναι το τρόφιμο, τόσο λιγότερο ασφαλές είναι να κόψεις απλώς το σημείο της μούχλας.

Αν ένα τρόφιμο φαίνεται ή μυρίζει ύποπτο, η ασφαλέστερη επιλογή είναι να μην το δοκιμάσεις «για να δεις αν είναι εντάξει». Η FDA συστήνει γενικά να απορρίπτονται τα τρόφιμα που εμφανίζουν μούχλα, ενώ οι ειδικές εξαιρέσεις αφορούν συγκεκριμένα τρόφιμα και συγκεκριμένους τρόπους αφαίρεσης της αλλοίωσης.

Και κάτι ακόμη σημαντικό: η μούχλα δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο ένα τρόφιμο μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Ένα τρόφιμο μπορεί να φαίνεται φυσιολογικό αλλά να έχει αναπτύξει παθογόνους μικροοργανισμούς λόγω κακής συντήρησης ή παρατεταμένης παραμονής σε ακατάλληλη θερμοκρασία.

Γι’ αυτό, όταν υπάρχει αμφιβολία για ένα ευπαθές τρόφιμο, το «καλύτερα να το πετάξω» είναι συχνά ο πιο ασφαλής κανόνας.