ΡΕΝΟΣ: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΝΙΓΗΚΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ»

Τρία χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που ο Ρένος είδε τον πατέρα του να χάνει τη ζωή του στη θάλασσα, όμως οι εικόνες εκείνης της τραγικής στιγμής παραμένουν ζωντανές στη μνήμη του.

Όπως περιγράφει, ο πνιγμός του πατέρα του μπροστά στα μάτια του άλλαξε οριστικά τη σχέση του με το καλοκαίρι και τη θάλασσα. Εκεί που κάποτε περίμενε με ανυπομονησία τις διακοπές, τα μπάνια και τις στιγμές ξεγνοιασιάς, σήμερα η συγκεκριμένη εποχή του χρόνου συνοδεύεται από φόβο, θλίψη και έντονη συναισθηματική φόρτιση.

«Δεν μπορώ να πάω στη θάλασσα. Μόλις τη βλέπω, έρχεται ξανά στο μυαλό μου εκείνη η στιγμή. Είναι σαν να τη ζω από την αρχή», εξομολογείται.

Ο ίδιος αναφέρει ότι, παρά το πέρασμα του χρόνου, αποφεύγει συστηματικά τις παραλίες. Οι ήχοι των κυμάτων, η μυρωδιά της θάλασσας και ακόμη και οι καλοκαιρινές συζητήσεις για διακοπές αρκούν, όπως λέει, για να ξυπνήσουν επώδυνες αναμνήσεις.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι μετά από ένα τόσο τραυματικό γεγονός δεν είναι ασυνήθιστο κάποιος να συνδέει έναν τόπο ή μια δραστηριότητα με το τραύμα που βίωσε. Η αποφυγή μπορεί να λειτουργεί προσωρινά ως μηχανισμός προστασίας, όμως όταν επιμένει και επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής, η υποστήριξη από επαγγελματία ψυχικής υγείας μπορεί να βοηθήσει στην επεξεργασία του τραύματος και στη σταδιακή επανασύνδεση με δραστηριότητες που κάποτε ήταν πηγή χαράς.

Για τον Ρένο, το καλοκαίρι δεν θυμίζει πλέον ανεμελιά. Είναι η εποχή που του υπενθυμίζει τη μεγαλύτερη απώλεια της ζωής του. Παρότι γνωρίζει ότι ο χρόνος έχει περάσει, παραδέχεται πως ο πόνος δεν μετριέται με ημερολόγια και πως η εικόνα του πατέρα του στη θάλασσα εξακολουθεί να τον συνοδεύει.

Η εμπειρία του αναδεικνύει πόσο βαθύ μπορεί να είναι το αποτύπωμα ενός τραυματικού γεγονότος και υπενθυμίζει ότι το πένθος και η ψυχική επούλωση δεν ακολουθούν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Με την κατάλληλη στήριξη, πολλοί άνθρωποι καταφέρνουν σταδιακά να διαχειριστούν τέτοιες εμπειρίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξεχνούν τον άνθρωπο που έχασαν.