«ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ!»: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΟΚΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ – ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ;

Υπάρχουν άνθρωποι που σε κάθε συζήτηση επιστρέφουν πάντα στον εαυτό τους. Μιλούν για τα κατορθώματά τους, τις επιτυχίες τους, τις γνωριμίες τους. Αν δεν τους δώσεις χώρο, τον παίρνουν μόνοι τους. Τι κρύβεται όμως πίσω από το διαρκές «εγώ»;

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ
Η συνεχής αυτοπροβολή συχνά δεν είναι ένδειξη δύναμης αλλά ανάγκης. Όταν κάποιος υπερτονίζει τα επιτεύγματά του, μπορεί να αναζητά εξωτερική επιβεβαίωση για να ενισχύσει μια εσωτερική αμφιβολία. Το χειροκρότημα των άλλων λειτουργεί σαν προσωρινό στήριγμα αυτοεκτίμησης.

ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΑΥΤΟΕΙΚΟΝΑ
Η ψυχολογία δείχνει ότι πίσω από την υπερβολική περηφάνια μπορεί να υπάρχει ευθραυστότητα. Όσο πιο έντονα χρειάζεται κάποιος να αποδείξει την αξία του, τόσο πιθανότερο είναι να μην την αισθάνεται σταθερά μέσα του.

ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Σε ορισμένες περιπτώσεις η διαρκής ενασχόληση με τον εαυτό συνδέεται με ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά. Το άτομο δυσκολεύεται να δείξει γνήσιο ενδιαφέρον για τους άλλους και αντιλαμβάνεται τις σχέσεις ως σκηνή όπου πρέπει να πρωταγωνιστεί.

ΦΟΒΟΣ ΑΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ
Μερικοί άνθρωποι φοβούνται βαθιά ότι δεν θα τους προσέξει κανείς. Έτσι γεμίζουν τον χώρο με την παρουσία τους. Η υπερβολική ομιλία για τον εαυτό λειτουργεί σαν άμυνα απέναντι στο αίσθημα ότι δεν έχουν σημασία.

ΠΩΣ ΤΟ ΒΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ
Οι γύρω συχνά κουράζονται. Η μονομέρεια στη συζήτηση δημιουργεί απόσταση και δυσκολεύει τη σύνδεση. Οι σχέσεις βασίζονται στην αμοιβαιότητα και όχι στον μονόλογο.

Το συνεχές «εγώ» δεν είναι απαραίτητα ένδειξη μεγάλης αυτοπεποίθησης. Συχνά είναι το αντίθετο. Πίσω από την ανάγκη επίδειξης μπορεί να κρύβεται ανασφάλεια, φόβος και ανάγκη αναγνώρισης. Η αληθινή αυτοπεποίθηση δεν φωνάζει. Φαίνεται στη σιγουριά, στην ηρεμία και στην ικανότητα να ακούς και τους άλλους.