ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΥΝ ΤΟ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΤΟΥΣ; Η ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΡΗΝΟΥ

Η απώλεια ενός κατοικιδίου μπορεί να προκαλέσει βαθύ και παρατεταμένο πόνο. Για ορισμένους ανθρώπους ο θρήνος είναι τόσο έντονος που τους εκπλήσσει ή τους κάνει να αισθάνονται ενοχές. Όμως η ψυχολογία εξηγεί ότι αυτός ο πόνος είναι απολύτως κατανοητός.

Ο ΔΕΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ
Τα κατοικίδια δεν είναι απλώς ζώα στο σπίτι. Είναι καθημερινή παρουσία, σταθερή συντροφιά και πηγή άνευ όρων αποδοχής. Ο δεσμός που αναπτύσσεται βασίζεται στη φροντίδα, στη ρουτίνα και στη σωματική επαφή. Αυτά τα στοιχεία ενισχύουν τη συναισθηματική σύνδεση με τρόπο παρόμοιο με άλλες στενές σχέσεις.

ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΑΓΑΠΗ
Πολλοί άνθρωποι βιώνουν το κατοικίδιό τους ως σχέση χωρίς κριτική, χωρίς απαιτήσεις και χωρίς συγκρούσεις. Αυτή η καθαρότητα στη σχέση δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας. Όταν χάνεται, το κενό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
Η απώλεια δεν αφορά μόνο το συναίσθημα αλλά και τη ρουτίνα. Οι βόλτες, τα γεύματα, οι μικρές συνήθειες της ημέρας αλλάζουν ξαφνικά. Το σπίτι μοιάζει διαφορετικό. Ο θρήνος εντείνεται επειδή υπενθυμίζεται συνεχώς μέσα από την απουσία.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ
Συχνά το περιβάλλον δεν αναγνωρίζει το μέγεθος αυτής της απώλειας. Φράσεις όπως ήταν απλώς ένα ζώο μπορεί να ενισχύσουν το αίσθημα μοναξιάς. Όταν ο πόνος δεν αναγνωρίζεται, γίνεται πιο δύσκολο να εκφραστεί και να επεξεργαστεί.

Η ΕΝΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΡΗΝΟΥ
Ο θρήνος εξαρτάται από την προσωπικότητα, το ιστορικό απωλειών και το νόημα που είχε το κατοικίδιο στη ζωή του ανθρώπου. Για κάποιον που ζει μόνος ή περνά δύσκολη περίοδο, το ζώο μπορεί να ήταν η βασική πηγή συναισθηματικής στήριξης.

Ο θρήνος για ένα κατοικίδιο δεν είναι υπερβολή ούτε αδυναμία. Είναι έκφραση αγάπης και δεσμού. Η αναγνώριση της σημασίας αυτής της σχέσης βοηθά στην αποδοχή του πόνου και στη σταδιακή του επεξεργασία. Κάθε απώλεια που αγγίζει την καρδιά αξίζει σεβασμό.