ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΤΟ ΠΛΟΙΟ–ΦΑΝΤΑΣΜΑ MARY CELESTE

Το Mary Celeste είναι ένα από τα πιο ανατριχιαστικά μυστήρια της ναυτικής ιστορίας και όχι άδικα. Δεν πρόκειται για ναυάγιο, ούτε για ιστορία με πτώματα και συντρίμμια. Πρόκειται για κάτι πολύ πιο τρομακτικό: ένα πλοίο που βρέθηκε να πλέει ολομόναχο, σαν να είχε εγκαταλειφθεί από τον ίδιο τον χρόνο.

Τον Δεκέμβριο του 1872, το βρετανικό πλοίο Dei Gratia εντόπισε στον Ατλαντικό Ωκεανό ένα ιστιοφόρο που κινούνταν παράξενα, χωρίς σαφή πορεία. Όταν πλησίασαν και ανέβηκαν στο κατάστρωμα, διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για το Mary Celeste. Από την πρώτη στιγμή ήταν φανερό πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν υπήρχε κανένα μέλος πληρώματος, καμία φωνή, καμία κίνηση. Μόνο σιωπή.

Το πλοίο βρισκόταν σε καλή κατάσταση. Τα πανιά ήταν μερικώς υψωμένα, τα αμπάρια σχεδόν άθικτα και το φορτίο του —βαρέλια με αλκοόλη— δεν είχε λεηλατηθεί. Στις καμπίνες, τα προσωπικά αντικείμενα των ναυτών ήταν στη θέση τους. Τα ρούχα τους, τα έγγραφα, ακόμα και τα παιχνίδια του μικρού παιδιού του καπετάνιου. Στην κουζίνα υπήρχαν ίχνη πρόσφατου φαγητού, σαν να σηκώθηκαν όλοι απότομα και να έφυγαν. Το ημερολόγιο πλοίου ήταν ενημερωμένο μέχρι λίγες ημέρες πριν, με την τελευταία καταχώρηση να αναφέρει ότι όλα κυλούσαν ομαλά.

Στο πλοίο επέβαιναν δέκα άνθρωποι: ο καπετάνιος Benjamin Briggs, η σύζυγός του, η μικρή τους κόρη και επτά μέλη πληρώματος. Κανένας δεν βρέθηκε ποτέ. Το μόνο που έλειπε από το Mary Celeste ήταν η σωσίβια λέμβος. Όμως αυτό γεννούσε ακόμα περισσότερα ερωτήματα. Γιατί να εγκαταλείψουν όλοι μαζί ένα πλοίο που δεν βυθιζόταν; Γιατί να φύγουν χωρίς πανικό, χωρίς σημάδια βίας, χωρίς να πάρουν προμήθειες;

Οι έρευνες που ακολούθησαν δεν έδωσαν απαντήσεις. Δεν υπήρχαν ενδείξεις πειρατείας. Δεν υπήρχαν ίχνη καταιγίδας ή σύγκρουσης. Καμία λογική εξήγηση δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την ομαδική εξαφάνιση. Με τα χρόνια, διατυπώθηκαν πολλές θεωρίες: μια πιθανή έκρηξη ατμών από το φορτίο αλκοόλης που τρόμαξε το πλήρωμα, ένα λάθος του καπετάνιου που πίστεψε ότι το πλοίο κινδύνευε, ακόμα και ψυχολογική κατάρρευση. Όμως καμία δεν αποδείχθηκε πειστικά.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικά τρομακτικό κομμάτι της ιστορίας. Γιατί το Mary Celeste δεν βρέθηκε κατεστραμμένο ή βυθισμένο. Βρέθηκε να ταξιδεύει. Άδειο, σιωπηλό, σχεδόν ζωντανό. Ναύτες που ανέβηκαν αργότερα πάνω του ανέφεραν μια αίσθηση έντονης δυσφορίας, σαν να μην ήταν μόνοι. Κάποιοι αρνήθηκαν να κοιμηθούν στις καμπίνες, άλλοι είπαν πως ένιωθαν πως κάτι τους παρακολουθούσε.

Το Mary Celeste έγινε σύμβολο του ανεξήγητου. Ένα πλοίο-φάντασμα που θυμίζει ότι η θάλασσα δεν χρειάζεται πάντα θύματα για να σκορπίσει τον τρόμο. Μερικές φορές αρκεί να εξαφανίσει ανθρώπους χωρίς ίχνος, χωρίς απάντηση, αφήνοντας πίσω της μόνο ερωτήματα που πλανώνται όπως το ίδιο το πλοίο: αθόρυβα, αλύπητα και για πάντα άλυτα.