Ας το παραδεχτούμε όλοι. Όσοι κι αν λέμε «ο καθένας όπως θέλει ντύνεται» κάπου μέσα μας υπάρχει ένας μικρός αστυνομικός μόδας που σηκώνει φρύδι βλέπει συνδυασμούς και σκέφτεται «όχι… απλώς όχι». Όχι από κακία αλλά από απορία. Γιατί άλλο το προσωπικό στυλ και άλλο η πλήρης άρνηση καθρέφτη και αυτογνωσίας.
Υπάρχουν άνθρωποι που αντικειμενικά επιλέγουν ρούχα που δεν τους κολακεύουν. Όχι γιατί δεν είναι όμορφοι αλλά γιατί αγνοούν τι τους πάει. Κοντά και ασφυκτικά ρούχα σε σώματα που θα έδειχναν υπέροχα με σωστή γραμμή και ύφασμα δεν είναι απελευθέρωση είναι κακό styling. Το θέμα δεν είναι τα κιλά αλλά η εφαρμογή. Άλλο αγκαλιάζω το σώμα μου και άλλο το πιέζω μέχρι να διαμαρτυρηθεί.
Και μετά είναι κάποιοι κύριοι μιας κάποιας ηλικίας που αποφάσισαν ότι θα ζήσουν τη δεύτερη νιότη τους ντυμένοι σαν τραπερ. Αλυσίδες καπέλα φαρδιά παντελόνια και μπλούζες με στάμπες που φωνάζουν «κρίση ηλικίας». Το στυλ δεν έχει ηλικία αλλά η γελοιοποίηση έχει. Μπορείς να είσαι σύγχρονος χωρίς να προσπαθείς να μοιάζεις με κάτι που δεν είσαι.
Υπάρχει επίσης το φαινόμενο των μαμάδων που ντύνουν τα κορίτσια τους σαν μικρομέγαλα. Crop tops βαριά μακιγιάζ και ρούχα που δεν ταιριάζουν ούτε στην ηλικία ούτε στην αθωότητα που θα έπρεπε να προστατεύεται. Η μόδα δεν είναι αγώνας ενηλικίωσης ούτε επίδειξη. Είναι παιχνίδι έκφρασης και πρέπει να συμβαδίζει με το στάδιο ζωής.
Και κάπου εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση. Δεν μιλάμε για χρήματα. Δεν κρίνουμε όποιον φοράει φθηνά ρούχα. Το ντύσιμο δεν μετριέται σε τιμές αλλά σε γούστο αντίληψη και συνδυασμό. Με απλά κομμάτια καθαρά χρώματα και σωστό μάτι μπορείς να δείχνεις πιο κομψός από κάποιον ντυμένο από πάνω μέχρι κάτω σε brand.
Η αστυνομία μόδας λοιπόν δεν συλλαμβάνει τη διαφορετικότητα. Συλλαμβάνει την άρνηση του μέτρου. Γιατί το πραγματικό στυλ δεν φωνάζει δεν προκαλεί δεν προσπαθεί. Ξέρει ποιος είναι και αυτό φαίνεται. Και ναι με απλά ρούχα μπορείς άνετα να γίνεις το πιο ωραίο fashion icon. Χωρίς χειροπέδες.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου