ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΟΤΑΝ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΕΙ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Ή ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ
Καμία εξέταση και κανένα διαγώνισμα δεν μπορεί να μετρήσει την αξία ενός παιδιού. Οι βαθμοί είναι απλώς αριθμοί σε ένα χαρτί, όχι ο καθρέφτης της προσπάθειας, της εξυπνάδας ή του χαρακτήρα του. Όταν ένα παιδί αποτυγχάνει, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί. Σημαίνει ότι μαθαίνει.
Η αποτυχία δεν είναι τέλος, είναι στάση στη διαδρομή. Είναι το σημείο όπου το παιδί δοκιμάζει, πέφτει, ξανασηκώνεται και δυναμώνει. Κάθε λάθος κρύβει γνώση, κάθε δυσκολία χτίζει αντοχή και κάθε απογοήτευση καλλιεργεί υπομονή. Τα παιδιά που μαθαίνουν να μην τα παρατούν, γίνονται ενήλικες που αντέχουν.
Όταν ένα παιδί στεναχωριέται, χρειάζεται ενθάρρυνση και όχι πίεση. Χρειάζεται να ακούσει ότι είναι αρκετό όπως είναι, ότι η προσπάθειά του μετράει και ότι κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα με την πρώτη. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες γεννιούνται από στιγμές που κάποιος δεν τα παράτησε, παρόλο που πόνεσε.
Ο ρόλος των γονιών και των εκπαιδευτικών είναι καθοριστικός. Ένα παιδί ανθίζει όταν νιώθει ασφάλεια, αποδοχή και πίστη. Όταν ξέρει ότι ακόμα κι αν αποτύχει, δεν χάνει την αγάπη και τον σεβασμό των ανθρώπων γύρω του. Η ενθάρρυνση δεν χαμηλώνει τον πήχη, τον κάνει πιο ανθρώπινο.
Το παιδί που δεν παραιτείται μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του. Μαθαίνει ότι η ζωή δεν είναι μόνο επιτυχίες, αλλά και προσπάθεια, επιμονή και εξέλιξη. Και αυτό είναι ένα μάθημα πολύ πιο σημαντικό από οποιονδήποτε βαθμό.
Ας μάθουμε στα παιδιά να συνεχίζουν. Να πιστεύουν. Να δοκιμάζουν ξανά. Γιατί τελικά, δεν κερδίζει εκείνος που δεν έπεσε ποτέ, αλλά εκείνος που τόλμησε να σηκωθεί.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου