Η ΕΒΙΤΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΔΕΡΦΟ ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Η Εβίτα κουβαλούσε για χρόνια ένα βάρος που λίγοι γνώριζαν. Από μικρή ηλικία, όταν τη ρωτούσαν στο σχολείο αν έχει αδερφό, εκείνη απαντούσε πάντα «όχι». Οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές, οι φίλοι της δεν ήξεραν την αλήθεια. Ο αδερφός της ήταν παιδί με ειδικές ανάγκες και η ίδια, παιδί ακόμα, δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί τα βλέμματα, τις ερωτήσεις και τη σιωπηλή κοινωνική πίεση.

Στη γειτονιά όμως όλοι ήξεραν. Ήξεραν την οικογένεια, ήξεραν τον αδερφό της, ήξεραν την αλήθεια που εκείνη προσπαθούσε να κρύψει. Η Εβίτα μεγάλωσε με αυτό το μυστικό, το κουβάλησε στην εφηβεία και στην ενήλικη ζωή της, συνεχίζοντας να αποφεύγει να μιλά γι’ αυτόν. Όχι γιατί δεν τον αγαπούσε, αλλά γιατί δεν είχε μάθει πώς να σταθεί απέναντι στον φόβο και την ενοχή.

Τα χρόνια πέρασαν και ο αδερφός της έφυγε από τη ζωή. Τότε ήρθε το ξέσπασμα. Όλα όσα κρατούσε μέσα της βγήκαν στην επιφάνεια. Η Εβίτα μετανιώνει. Μακάρι, όπως λέει, να μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Να τον αγκαλιάσει χωρίς φόβο, να τον συστήσει στον κόσμο, να πει με περηφάνια «ναι, έχω αδερφό».

Μας έστειλε ένα e mail για να βγάλει από μέσα της αυτό που την έπνιγε τόσα χρόνια. Για να ζητήσει συγγνώμη. Συγγνώμη από τον αδερφό της, που τώρα τον νιώθει άγγελο. Να του πει πόσο πολύ τον αγαπά, πόσο της λείπει και πόσο βαριά της κάθεται η σιωπή που διάλεξε τότε.

Η ιστορία της Εβίτας είναι μια υπενθύμιση. Πόσο εύκολα η κοινωνική πίεση μπορεί να μας κάνει να κρύψουμε ανθρώπους που αγαπάμε. Και πόσο αργά, καμιά φορά, καταλαβαίνουμε ότι η αγάπη δεν χρειάζεται εξηγήσεις, μόνο αλήθεια.